نکات روانشناسی مربوط به نوجوانان دیابتی ( 12 تا 18 سال)

تعریف دقیقی از نوجوانی وجود ندارد ولی به طور عمده به سنین بین 12 تا 18 سالگی که در واقع یک دوره تبدیلی از کودکی به بزرگسالی است نوجوانی گفته می شود.با گذشت دوران کودکی فرد رفته رفته انتزاعی تر فکر می کند.نسبت به بزرگتر هاکمتر شنوایی دارد و در تلاش برای ایجاد  فردیت ، سبک زندگی و آرمانهای شغلی بر می آید.

هرچند نوجوانی زمان دشواری برای هر کودک و والدین وی است.نوجوان دارای دیابت بار بیشتری را به گردن می گیرد.کودکی که تا بحال در اداره دیابتش بسیار خوب و حرف گوش کن بود ناگهان برعلیه تمام این عادات قیام می کند.ممکن است از تست کردن قند خون خودداری کند.در غذا خوردن پرخوری نماید.انسولین خود را نامنظم تزریق کند و یا شاید سرد ،بدخلق و عصبی گردد.

چالشهای روانی :

هویت جنسی و استقلال طلبی چالش هایی برای همه نوجوانان و والدین آنها هستند. ولی در نوجوانان دیابتیک نیاز به خود مراقبتی از طرف دیگر می تواند فشار بی نظیری را در آنها ایجاد نماید.برای رسیدن به هویت جنسی ، فرد می بایست بدن خود را قبول کند .این کار برای تمام نوجوانان مشکل است چرا که معمولاً خود را با هنر پیشه های زیبا و خوش هیکلی که در فیلمها می بینند مقایسه می کنند-ولی دیابت نوع یک این کار را مشکلتر نیز می سازد.

**نوجوانان دیابتیک چنین می پندارند که نقص دارند و این موضوع در ذهن آنها می چرخد که آیا مورد پذیرش همسالان و یا جنس مخالف قرار خواهند گرفت یا نه ؟

برخی اوقات ترس از طرد شدن باعث می شود که آنها خود را از گروه همسالان خود جدا سازند و این کار باعث تضعیف بیشتر اعتماد به نفس در آنها می شود.اگر این موضوع برای نوجوان شما اتفاق می افتد سعی کنید این چرخه مخرب را بشکنید و در صورت نیاز از یک روانشناس کمک بگیرید.

نوجوان برای رسیدن به استقلال ، وقت بیشتری را با دوستان خود سپری می کند .از آنجا که گروه همسالان از همدیگر متابعت میکنند این تبعیت باعث تعارض در نوجوان دیابتیک شده ، این سؤال را در ذهن وی ایجاد می کند که چگونه می تواند کارهایی که دوستانش انجام می دهند را انجام دهد.( مثلاً در جشن تولد تا جایی که دلش می خواهد بخورد و بیاشامد و یا اینکه بدون اینکه قندش را تست کند پشت فرمان ماشین بنشیند) و هنوز به کنترل دیابت نوع یک ادامه دهد.

**پافشاری نکردن زیاد والدین برای اداره دیابت نوع یک می تواند گام مثبتی در مقابله با فشار همسالان باشد.

چالشهای جسمی : کنترل قند خون

یکی از مشکلات بسیار پایدار و خسته کننده در طول دوره نوجوانی ، ناتوانی در کنترل قند خون است.

باور بر این است که خود هورمون رشد به عنوان یک عامل ضد انسولین عمل می کند. بعلاوه افت قند خون باعث آزاد سازی آدرنالین شده ،آدرنالین باعث آزاد سازی قند ذخیره شده در بدن می شود.در نتیجه قند خون می تواند از بسیار پائین به بسیار بالا در نوسان باشد.

والدین و نوجوانان باید هر دو بدانند که کنترل ضعیف قند خون کاملاً تقصیر خود فرد نیست

خود گردانی و مسئولیت خود مراقبتی نباید در اوایل نوجوانی به یک باره به نوجوان داده شود.بلکه می بایست به صورت تدریجی و بسته به سن وی انجام گیرد.

 تاحدی به نوجوانان مسئولیت دهید که خواست وی است نه شما ( والدین).

درک کنید که نوجوانان می خواهند خود انگیز باشند و هرکاری که از درونشان می آید انجام دهند.( مثلاً هر چه را خواستند بخورند).

ولی دیابت نوع یک عکس این موضوع را طلب می کند.نوجوان دارای دیابت نوع یک باید بداند که آزادی فقط با دانش و مسئولیت می آید.فقط با درک و کنترل کامل دیابتش می تواند به انعطاف پذیری که در جستجویش است برسد.

درک کنید که نوجوانان می خواهند ارباب زندگی خودشان باشند و خودشان هویت خود را تعریف کنند.شما می توانید به آنها نشان دهید که چگونه با نظم و برنامه ریزی دیابت خود را کنترل کنند.تا قدرت و حاکمیت را در عرصه های مختلف زندگی بدست آورند.

محدودیت های کنترل خود را تشخیص داده واقع گرا باشید. قبول کنید که نمی توانید هر دقیقه از روز را در کنار نوجوانتان باشید.شما نیز باید یاد بگیرید که این دیابت فرزند شماست نه شما.

به هیچ وجه این پیشنهادات به این معنی نیست که پشتتان را به نوجوانانتان کنید و به او اجازه دهید تا خودش فخودش را محو کند.می توانید با نوجوانانتان در مورد ترجیحات زندگی اش ، در مورد مسائل بزرگسالی از قبیل ، شغل ، ازدواج و غیره صحبت کنید. صحبت کردن به وی نشان خواهد داد که به چشم یک بزرگسال به او نگاه می کنید و در نتیجه کمک می کند تا خطوط ارتباطی را در طی این دوره مشکل باز نگه دارید.                                                                                      

                                                                                                                

                                                                                                                 رزا مالک

 

                                                                                                  آموزشگر انجمن  دیابت آذربایجانشرقی

آشنایی با دکتر قاسم بیگلو

                                                                            

  • دکتر عمید قاسم بیگلو متولد ۱۳۶۴ در شهر تبریز در یک خانواده تحصیلکرده به دنیا آمده‌است و از بهمن ماه سال ۱۳۷۸ مبتلا به دیابت نوع اول شده اند.

 

  • شروع انسولین را با دوبار تزریق در روز شروع کرده و به مدت یک هفته در بیمارستان بستری شده و با کنترل نسبی از بیمارستان بدون هیچ اطلاعاتی در مورد دیابت  ترخیص شدند.

 

  • ابتلا به دیابت نه تنها سد راه موفقیت ایشان نشد بلکه عامل موفقیت ایشان در رشته پزشکی شد.

 

  • آقای دکتر عمید قاسم بیگلو علاوه بر اینکه توانستند تخصص خود را در رشته داخلی بگیرند همچنان توانستند به عنوان یک ورزشکار نمونه و موفق در رشته واتر پولو بدرخشند.

 

  • لازم به ذکر است که دکتر قاسم بیگلو  دوره Master Class را در حضور  استاد بزرگ اپرای جهان ( استاد خسرو علمیه) در دانشگاه موسیقی وین گذرانده اند.